Noor (in caviapak) met Hageltje

Huizen zoeken in Belgie. De eerste keer alleen met Jeroen. De tweede keer wilde Noor per se mee. Geef haar eens ongelijk. We hadden haar duidelijke instructies gegeven: je mag pas zeggen wat je van een huis vindt als we weer in de auto zitten, dus niet als we nog met de meneer in het huis zijn. Noor had het heel goed begrepen. Zei ze.

Het vierde huis wat we die dag bezichtigden was Onze-Lieve-Vrouwstraat 36 te Vaalbeek. Zag er leuk uit op internet.

Noor vond het ook in het echt een enorme topper. Springend en lachend (zoals insiders wel van Noor kennen) huppelde ze rondjes rond de verhuurmakelaar die ons het huis liet zien. Hier wil ik wonen! Hier wil ik wonen! Hier wil ik wonen! Jeroen en ik konden met moeite onze gezichten in de plooi houden en ik mompelde iets in de geest van ” ‘t is zo’n enthousiast kind, dat doet ze bij ieder huis”. Ondertussen denkend: daar gaat onze onderhandelingspositie. Zucht.

Eenmaal in de, overigens abnormaal grote, kelder aangekomen vonden we een heel klein eenzaam knuffelbeesthagedisje op de kale betonnen vloer. Noor mocht hem wel hebben, zei de makelaar. Zo mogelijk nog grotere Euforie bij Noor, wat leidde tot een nieuwe reeks “HIER wil ik wonen” kreten.

“Hageltje de hagedis” kwam meteen met stip op twee binnen op de lijst met favoriete knuffels.

En zodoende gaan wij straks wonen in wat Noor noemt “het Huis van Hageltje”.