Je kunt als kind maar beter van bruine saus houden in Belgie. Hamburger – bruine saus, Gevogeltebraadworst - bruine saus, Vleesbrood – bruine saus, Noordkriekjes met saus, Gevogeltevink met bruine saus, Kalfsworst – bruine saus, Rundstoofvlees - bruine saus. Zomaar een greep uit het januari menu van een gemeentelijke basisschool in Belgie, het soort school waar Noor en Floris naartoe zullen gaan. In Belgie gaan kinderen vanaf twee en een half jaar al naar de basisschool, waar ze tussen de middag warm te eten krijgen. Kinderdagverblijven kennen ze er niet, een schooldag kan van acht uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds duren, want de school verzorgt intern ook de kinderopvang. Voor ouders ideaal, voor de kinderen alleen leuk als je ook een leuke school vindt.

Op zoek naar bruine saus.

Daarom togen wij deze week naar ‘t Zenneke, omliggende scholen afspeurend naar een goede plek voor Noor en Floris. Vier scholen bezochten we op een dag, nadat Syl een strenge voorselectie had gemaakt. Wat een verschillen. School een was een projectschool, een alternatieve vorm van onderwijs die kinderen meer zelfstandig laat doen. Klonk leuk, vonden we. Hele lieve meisjes op die school, maar gevestigd in een soort armoeiig woonwagenkamp. “De komende twee jaar zitten we hier op een bouwwerf” zei het meisje, “ze gaan ons een stenen gebouw bouwen“. Maar in de tussentijd zouden de afgebladderde woonwagens (sorry, “paviljoens“) nog wat dichter bij elkaar moeten staan. Die niet, dus.

School twee was 2 minuten van ons huis. Een volledig met beton ommuurde speelplaats zonder enig speeltuig, verfje of versiering was de kern van deze school. Het deed me een beetje denken aan de gevangenisluchtplaats uit The Shawshank Redemption. Terwijl we wachtten op de rondleiding van de te zacht pratende, volledig gezagsloos opererende directeur keek Syl uit het raam en zag een dik joch met een pet op een ander jongetje vol in zijn ballen trappen. Het arme slachtoffertje zeeg kermend ineen, en lag minutenlang opgevouwen op de koude tegels. Niemand die erop reageerde. Binnen in de gang zat een leidster te SMS sen. Deze school werd het ook niet.

In Oud Heverlee, het grotere dorp aan de andere kant van Vaalbeek, troffen we een intelligente, vriendelijke directrice in de openbare school. Ze was dik, een meter zestig hoog en had onwaarschijnlijk grote borsten in haar wollen trui, maar ze was duidelijk begaan met haar school. Binnen was het sfeervol, maar leeg. Erg weinig kindjes binnen. Ja, ze had erg veel concurrentie van de katholieke school aan de overkant. Kinderopvang aan school hadden ze niet, te klein. Ze konden hier maar net het hoofd boven water houden, sommige klassen hadden maar elf kindjes. In het voorbijgaan stelde ze twijfelend een erg jonge lerares voor. Ze hoopte dat er komend schooljaar nog uren voor deze juf zouden zijn. Ook niet echt de stabiele basis die we zochten voor Noor en Floris.

Gelukkig was er nog Pierre. Pierre ontving ons in Haasrode, een vriendelijke, dikke oudere man met een baardje. Met een prachtschool, op een enorm stuk grond. Grote klimrekken, vrolijk geschilderde muren, een eigen voetbalveld en een enorm gymlokaal met tribunes langs de kant. In de aula stonden een concertvleugel en een piano. Pierre liet ons onmiddellijk zien waar hij mee bezig was op zijn glimmende laptopje; hij was alvast een nieuw schema aan het maken in powerpoint, voouitlopend op wijzigingen die het ministerie volgend jaar wilde gaan doorvoeren. Pierre bleek een powerpointkoning. Je kon ermaar beter alvast op voorbereid zijn, he.

Bij het rondleiden bleek Pierre even geirriteerd omdat er een netje van een goal in de wind wapperde. “Ha, das net gebeurd zeker. Goed dat het direct helemaal stuk is, kunnen we er gelijk een nieuw ophangen“. Pierre hield duidelijk niet van slordigheid. Tijdens de rondleiding vertelde hij enthousiast over de enorme schoolmusical die ze juist drie avonden lang in de schouwburg hadden opgevoerd. Volle zalen, de kindjes zongen de liedjes nog altijd op de gang. De juffen van Floris en Noor oogden lief en waren vriendelijk. De klas waar Noor in terecht zou komen was gezellig, goed onderhouden en leek enorm op haar klas in Nederland. Het was ons duidelijk.

Onze kinderen zullen de komende jaren bij Pierre de bruine saus eten.

…en Noor zal wel enthousiast meedoen bij de eerstvolgende musical!