Noortje begint steeds meer verbanden te zien rondom het fenomeen Belgie. Zo vroeg ze me laatst of Belgie het land “waar ze praten zoals op TV” was. Ik begreep niet meteen wat ze bedoelde, maar even later drong het tot me door. De Nederlandse versies van veel Disneyfilms worden tegenwoordig ingesproken door Nederlandse en Vlaamse stemmen samen. Timon en Poembah uit The Lion King spreken bijvoorbeeld hartstikke Vlaams. En dan hebben we natuurlijk nog Samson en Gert, Piet Piraat en Kabouter Plop. Maar vooral K3 spreekt natuurlijk aan, zeker bij een meisje van zes dat graag fantaseert een prinses te zijn.

Mijn allerliefste wens.

Ik besefte ineens dat mijn oerhollandse kinderen volledig opgegroeid zijn met het Vlaams, en dat Noor daar als sterkste associatie zelfs een soort spannend TV gevoel bij had. Ondertussen besefte ook Noor dat ze hier iets belangrijks op het spoor was. “Mama”, vroeg ze, “is Belgie het land van K3?”. Blij dat ze z’n positieve associatie had met de verhuizing in het vooruitzicht beaamde Syl dit enthousiast. “Kunnen we dan misschien een keer naar een optreden van K3 toe als we in Belgie wonen?”. Dit werd grif beloofd, leuk om nog iets te hebben om naar uit te kijken in Belgie. “Ooh” zei Noor, “dan is nu eindelijk voor de eerste keer een wens van me uitgekomen die ik gedaan had toen ik een lieveheersbeestje had gezien. Dat was mijn allerliefste wens!”. Geweldig toch! Zo zie je maar weer, waar verhuizen al niet goed voor is.