Dit stukje gaat niet over enorme verhuisstress, al zou je dat mogen verwachten. Die is er niet.

Misschien later in de week, maar ik beloof niets.

En het gaat ook niet over de lollige film die ik gisteren zag, “Shaun of the dead”, al zou dat ook prima kunnen. Voor wie hem niet gezien heeft: Shawn mept de hele film door op ludieke wijze zombies van zich af. Prima vermaak.

Nee, dit stukje gaat over het feit dat het nu 5.36 uur in de ochtend is op zaterdagmorgen.

Ik herhaal: zaterdagochtend. 5.36 uur.

Op de een of andere manier heeft Floris in rap tempo een onnavolgbaar bioritme ontwikkeld dat er op neerkomt dat hij elke dag iets eerder wakker wordt dan de dag ervoor.

Met vandaag als treurig dieptepunt.

Hier zit ik dan voor de vijfde keer op rij nog voor zes uur in de ochtend voor de kindertelevisie met een vrolijk kwetterend ventje naast me een stukje te tikken.

Onze lieve heer heeft er goed aan gedaan om kleine kindjes, omwille van de survival, zo schattig mogelijk te maken.

Ook kindertelevisie was in dit kader een briljant idee, come to think of it.

Zo, nu eerst maar eens een flinke mok koffie.

Of is het nog laat genoeg voor wijn?