De afgelopen week waren we aan het afronden en afscheid nemen. Afscheid van mensen die je eerst elke dag zag en hierna waarschijnlijk nooit meer. Afscheid van werk, buren, de mensen met wie je op een club zit en zelfs van een paar hardnekkige vrienden. Van die vrienden wilden we helemaal geen afscheid nemen want die blijven we natuurlijk gewoon zien, maar zij eisden een eigen afscheid aangezien al die anderen er ook een kregen Man, het lijkt haast wel of je afreist om donker Afrika te ontdekken. Belgie is vlakbij hoor mensen! Als je wilt kun je gewoon langskomen, iedereen is van harte welkom.

Gelukkig ook nog een beetje afleiding zaterdag; Noor zit al een jaar op zwemles, en mocht de allerlaatste zaterdag dat we in Nederland waren afzwemmen voor haar A-diploma. Spannend, want wat ga je doen als ze het niet haalt? Drie dagen later woon je in Belgie, en dan is zwemles ineens toch wel een heel eind weg…

Gelukkig deed ze het goed (zie de actiefoto), al blijft het lastig voor Noor om te luiteren naar de instructies. Het enthousiasme is zo groot dat ze na elk baantje zwemmen aan de badmeester moet vragen wat daarna de bedoeling is (eruit? Nog een baantje? Rugslag? Borstcrawl? Welke kant op?). De badmeesters leggen het telkens weer begripvol uit, dus uiteindelijk komt het goed. Zwemmen kan ze wel met dat grote meidenlijf. Onze Noor reist af naar Belgie met het diploma op zak.