14 februari, Valentijnsdag. Ik zit aan het ontbijt en kijk om me heen. Ons huis, nog volledig intact. Een paar verdwaalde dozen, da’s al. Ongelofelijk dat dit over 24uur niet meer bestaat. Om klokslag 08.00 belt een enorme Rotterdammer aan, in een blauw uniform. Type vrolijke reus. De Haan verhuizingen! Even later staan er 5 van die types koffie te drinken in de huiskamer. Even met zijn allen een rondje door het huis (Moet dit bed mee? Deze kast, blijft die staan?) en een kwartier later rossen ze een enorme berg dozen het pand in. Ik ga met Floris snel even een valentijnsverrassinkje halen voor Syl.

Als ik terug kom op de Thaerlaan staat het hele huis op zijn kop, de zingende reuzen hebben alles overgenomen. Syl en Noor zitten te schuilen in Noor’s kamer, nog een paar dingetjes zelf inpakken. Wij zitten er vanaf dat moment eigenlijk voor spek, bonen en de koffie bij.  Ik breng de sleutel naar buurman Uli, stop wat dingen die meteen mee moeten in de BMW (iPod, koffiezetapparaat, een computer) en stap in de auto.  Naar Belgie! Als ik wegrij voel ik niks bijzonders. Het beseffen wil echt niet lukken.

Die avond zit ik alleen in een heel groot, leeg huis in Belgie. Ik schroef wat stoelen in elkaar (heb ik onderweg nog even gehaald bij de Ikea), James Morrison knalt uit de iPod. Het is lekker warm, de enrome kamer is leeg op wat stoelpoten en schroeven na, en ik voel me prima. Syl en Martijn hebben voor Noor eerder deze week al een prachtige rozerode slaapkamer gemaakt. Het bed is voorzien van een enorme roze klamboe met glittervlinders. Ik slaap daar vanavond. Geheel in stijl voor deze valentijnsdag. Syl, Noor en Floris slapen bij Opa en Oma. Morgen om 08.00 komen de verhuizers, met een enorme vrachtwagen met al onze spullen. Ik heb er zin in.