De mollen zijn verjaagd. Dat wil zeggen, dat denk ik. Afgelopen weekend heb ik een soort van enorme anti-mollenvibrator in onze tuin ingegraven die elke 20 seconden trilt en een zoemgeluid geeft. En daar houden mollen niet van, naar het schijnt. Die van ons hebben volgens mij meteen hun boeltje gepakt, want ik heb geen molshopen meer gezien. En ik kijk elke ochtend meteen, want o o, wat is dat spannend!! De soap van Vaalbeek, zullen we maar zeggen.

Rest ons een ander knaagdierprobleem: Cavia’s.  Niet buiten maar binnen. Ik weet niet of het genetisch bepaald is of aangeleerd maar onze kinderen houden er beiden graag enige alter-ego’s op na. Met als laatste toppertje “de cavia’s”.

Het gepiep en geschriek is al weken niet van de lucht. Het liefst zijn ze babycavia’s die ik moet voeren.  Ze eten dan blaadjes sla uit mijn hand. Noor-cavia wil ook heel graag over haar caviabol geaaid worden en samen maken ze graag holletjes van de kussens van de bank en alles wat ze verder maar in hun kleine pootjes krijgen. Nu moet ik toegeven dat het met betrekking tot deze cavia-obsessie ook niet echt slim van mij was dat ik ergens in januari twee hamsterpakken kocht bij de Appie. “de hamsterweken”, je kent die reclame wel. Noor en Floris zagen er natuurlijk meteen caviapakken in en ze gingen niet meer uit. Tot op heden. Deze crush duurt nu al bijna twee maanden.  Vaak is het schattig maar soms ook om dol van te worden. Jeroen verzuchtte vanavond toen hij Noor op bed ging leggen dat hij eigenlijk een normaal kind wilde en dat als hij liever een cavia had gewild dat hij er wel een gekocht had. Noor bleef echter halsstarrig in haar rol.

Deze week kwam ze stralend thuis uit school. Het nieuwe thema voor volgende week is namelijk: konijnen en cavia’s…   

Dit is een heerlijke tijd. En Noor en Floris zijn de prachtigste cavia’s ter wereld.